a monster of silver geometry in all the ragged rock and jungle.... - (Myanmar 9)

Gisteren zaten we een dagje in Pyin U Lwin, en nu zit ik op een 8 uur durende treinrit naar Hsipaw. Jaja, ik schrijf echt vanop de trein, we zijn net Gokteik brug overgereden, en nu staan we al een geruime tijd stil, dus neem ik even van de gelegenheid gebruik om mijn blog wat aan te vullen.
In Pyin U Lwin ging de groep met de bus de omgeving te verkennen, maar na de lunch hebben we met 4 beslist om terug lokaal te gaan, en ons te verplaatsen met een paard en koetsje. De lunch was ook al weer wat... eerst wat op het marktje gelopen (om foto's te maken voor Tania-ze houdt enorm van marktfoto's @Tania, ik zal je ze zeker tonen wanneer ik thuis ben), en erna snel even in een Chinees restaurant. Ik weet wel dat ze in China vreemde dingen eten, maar het verschil tussen kip en vis kenden ze wel dacht ik. Ik had dus fish cream blabla ... gevraagd, geen idee wat het zou zijn, enkel dat er vis in zat, maar wat ik kreeg smaakte naar kip en toen we de bill kregen stond er ook effectief kip op vermeld.Zal wel mijn Brugs-Engels accent zijn dat ik niet voed fish en chicken kan uitspreken. In het restaurant nog even rap het receptje gevraagd, want de chicken cream blabla...was uiteindelijk heerlijk lekker. De restaurant eigenaar kwam terug met citroengras, want dit kon hij natuurlijk niet uitleggen in 'zijn Engels' en hij had ook een blikje mee, maar hij gaf die onderste boven, ..en (jepws Irma....een blondie daughter -mom moment) toen ik wou kijken wat het was morste ik een deel. Het blikje was aan de verkeerde kant open gemaakt, en dit had ik niet gezien, en toen ik het omdraaide liep de helft er uit natuurlijk. (Het was geconcentreerde melk).
Na de lunch op zoek naar een koets met een Engels sprekende bestuurder, dit bleek alvast een ganse opgave, de mensen hier spreken niet zoveel talen, enkel op de meest bezochte plekken, zoals de schwedagon pagode in Yangon, is het eenvoudig Engels sprekende locals te vinden, maar hier in Hsipaw, was het zelf moeilijk eentje te vinden die nog maar een beetje Engels sprak. Uiteindelijk dan toch eentje gevonden die zich een beetje verstaanbaar kon maken. Wij met zijn 4en op het kleine karretje geklommen, twee in de wagen, een voorop met de bestuurder en een achterop. Onderweg hebben we wat omgewisseld, ik heb zowel binnen gezeten, als achterop en bij de bestuurder van voren. Geen idee wie er meer bekijks had, de mensen van hier, die wij aan het aangapen waren of zij die ons aan het aangapen waren en foto's aan het nemen waren van ons. Het was best wel grappig, al die auto's en scooters die ons voorbijreden, de mensen erop-erin keken eerst efkes en dan zag je ze echt omdraaien en ons aangapen. Vaak met enorm grote ogen zo.Velen zwaaiden dan ook enthousiast en maakten foto's van ons met hun smarthphones. Toen ik achteraan zat reed er een busje achter ons, ik zat natuurlijk met mijn gezicht naar hen, en plots hingen al de passagiers uit het de busraampjes om foto's te maken en te zwaaien. We hebben eerst een ritje gemaakt rond de koloniale gebouwen, waarna we een waterval bezocht hebben en een of ander boeddha beeld die van een vrachtwagen is gevallen, waarop men ervan uitging dat deze voorbestemd was te blijven waar hij was en niet verplaatste wilde worden. Dus hebben ze er hier maar een pagode rond gebouwd. Op zich niet zo spectaculair, maar ons ritje in de koets maakte het allemaal speciaal.
Om aan de waterval te raken hebben we nog een eindje (naar beneden) moeten stappen en wisten dat we met die hitte van hier boven niet zouden halen. Frank had al snel een soort van motor taxi geregeld die ons terug naar onze koets zou brengen. Het was een motor met een bak achteraan waar we zo met zijn 4en in konden. Het chauffeurke sprak geen Engels, en begon zo te zwaaien naar ons, waaruit we begrepen dat we de achterklep van zijn laadbak moesten dichtdoen, maar er was er geen. Hij bleef maar doordoen en wij bleven maar zoeken...tot plots we iets doorhadden, het voorste wiel van zijn motor was in de lucht. Door ons gewicht en doordat we achteraan in de laadbak zaten ging alles van voor de lucht in. Wat een zicht natuurlijk.We zijn dan maar snel naar voren geschoven zodat wqt bij onze koets konden raken. Ohhh was dat me een rit, motor klonk niet meer 100% in orde toen we arriveerden, het had zodanig moeten optrekken op die heuvel, met ons 4en. Drie belgen en een hollander zijn niet hetzelfde als 4 myanmar mensjes voor zo'n machine.
Eenmaal op de heuvel, zijn we nog snel even gaan kijken naar de boeddha die van de vrachtwagen was gevallen om daarna in onze koets naar een restaurant te gaan rijden. Feel restaurant met uitzicht op het meer. De weg van de pagode naar het restaurant zat ik vooraan, naast de bestuurder en ben ik er toch wel in geslaagd om bij het afstappen op die arme man zijn vibgers te trappen. Martine kon zich niet meer houden van het lachen. Hij was zo galant om aan te wijzen waar ik mijn voeten moest zetten tijden het afstappen, maar nu is het niet duidelijk of hij hierbij zijn hand te laat wegtrok of ik te snel mijn voet plaatste. Frank heeft er nochtans een mooie foto van, zo van net voor het incident, maar we zijn er nog steeds niet aan uit. Het feel restaurant was trouwens super goed. En nu ga in er een paar zin in doen krijgen, we hadden dus een mix van sushi als voorgerecht, spring rolls etc...allemaal heerlijk vers. En als hoofdgerecht fried rice with seafood, hmmmmmm...maar het beste moet nog komen, als desert:gebakken banaantjes.

Vanmorgen vroeg zijn we dan de trein opgestapt richting Hsipaw. Een 8u durend treinrit, die bij ons hooguit 2u zou duren. Het was echt hobbelde bobbel, zowel van links naar rechts als met momenten op en neer. Je zag echt alle hoofdjes op en neer gaan en ook links en rechts. Heb er een mooi filmpje van, maar zal die later proberen te posten. Onderweg zijn we ook over de gokteik brug gereden. Gebouwd rond 1890 en was in die periode de hoogste en langste viaduct, nu is hij volgens iemand uit de groep de tweede hoogste en langste ter wereld. Ohhhh wat doet dat vies, zo een bobbelende en hobbelende trein, over die brug, en die diepte die je naast je ziet. Gelukkig ging die stapvoets over de brug, anders zou het zeker niet goed komen. En ja, Paul Theroux schreef: 'a monster of silver geometry in all the ragged rock and jungle' en zo kan ik het ook niet beter omschrijven.

Zo hier ga ik stoppen voor vandaag, niet te geloven, ik ben met vakantie, en ik ga om 4u op staan om naar de markt te gaan, alle stammen komen er namelijk samen...ben heel benieuwd of het de moeite is zo vroeg op te staan! Maar ik houd jullie sowieso verder op de hoogte.