'India lives in several centuries at the same time' - Arundhati Roy

Na de supergezellige fietstocht was het weer de bus. Enerzijds had het leuk geweest om tijdens deze reis ook even het lokale vervoer te gebruiken zoals de trein of bus. Maar de tweeweekse rondreis zit propvol dat het nu toch wel even handig is om een eigen bus te hebben die ons letterlijk overal naartoe brengt. En bovendien ook nog eens vaak voor de deur van een fort, kasteel of andere bezienswaardigheid brengt. Op deze mabier hebben we in een week tijd al ontzettend veel kunnen zien waar we anders geen tijd voor zouden hebben.

Deze keer ging het richting Pashewar een ontzettend klein dorpje, 2 straten groot waar er bijna nooit Westerse toeristen komen. We verblijven daar in een oud fort die men nog steeds aan het restaureren is. Na aankomst gingen de meesten lekker relaxen maar ik ging gezellig het dorpje in om de sfeer op te snuiven. Het is er ontzettend rustig in vergelijking met de grote steden waar we al waren en de lokale mensen zijn ook zeer vriendelijk. Waar ik nieuwsgierig was naar hen, zijn zij nog nieiwsgieriger naar mij. Dit is hier terug zeet handig want als zij foto's nemen van mij heb ik de gelegenheid om er te nemen van hen 😀

In de avond was kwam de ganse groep weer samen om te eten en wat te luieren. Er werden spelletjes gespeeld ( ik weet eindelijk hoe ik exploring kitten moet spelen die ik al maanden in de kast liggen heb 😂) en Prawat had vuurwetk gekocht voor ons. Alles verliep goed tot de laatste waarvan niet duidelijk was wat de boven-en onderkant was. We hadden wat pech want hij werd toch omgekeerd aangestoken wat toch bij ons wat kippevel opleverde. De meesten liepen toch ver weg. 

We konden hier wat langer uitslapen maar daar had ik toch weinig aan. Iets verder in het dorp was er een huwelijksfeest en gezien de slechte slaat en isolatie van mijn kamer ( tot paar kapotte glasraampjes toe- al een geluk dat er geen duif in mijn kamer belandde) kon ik alles zeer goed horen. Het vervelende was dar het leek alsof de muziek knop in repeat stond. Constant hetzelfde muziektoontje. Tot rond 4u-4u30. Was ik dan eindelijk in slaap begonnen de geluiden van de tempels...

Gelukkig heb ik toch wat op de bus kunnen slapen want we gingen naar Pushkar waar er de jaarlijkse camelfair was. Pushkar is een heilige stad en net als in alle Heilige Indische steden is vlees en alcohol er verboden. Het ironische is wel dat net voordat je de stad inrijdt er een soort winkel is ( in een omgebouwde container weliswaar) waar men rum, whiskey, ...kan kopen. De alcohol mag je wel niet op een 'openbare' plaats drinken. Onze reisleider waarschuwde ons wel dat er veel werd gerookt in Pushkar en niet alleen sigaretten ( ook hasj). 

Door het festival mochten we echter niet doorrijden met de bus tot aan het hotel. Maar ik dacht meteen 'dit zal wel weer geregeld worden en komt wel goed'. Er was heel wat heen en weer gediscussieer tussen de politieagenten, chauffeur en reisleider. Na een half uurtje mochten we dan uiteindelijk toch doorrijden. Prawat had zich bedacht dat zijn oom iemand kende bij de politie van Pushkar, dus werd eerst naar die oom gebeld, vandaar naar die vriend bij de politie om dan zo bij de vervelende agent uit te komen die ons niet wou doorlaten. En hupla probleem opgelost, zo doe je het dus.

Eenmaal ingecheckt in ons hotel nam hij ons mee voor een snelle lunch ( die dan toch zo snel niet bleek te zijn) en toonde hij ons waar de bazaar was en de fair. Wat een drukte was er. Overal ontzettend veel mensen!

Ik besloot om eerst naar de kermis te gaan omdat het tegen de avond liep en deze toch wel bijzonder van sfeer is met de verlichtingen. Ik zou dan vroeg in de ochtend ( weer kort nachtje slapen dus) naar de kamelen en paarden markt gaan.

Om 7u30 stond de tuktuk klaar om naar de kamelenmarkt te zijn, het grappige we dat wij het beter wisten zijn dan hijzelf. Het was nog lekker rustig op dit uur maar ontzettend snel ontwaakte de stad en werd het alweer ontzettend druk.

Naast kamelen staan er ook ontzettend veel paarden die er verkocht worden. Je kan zo zien dat de meeste ontzettend goed verzorgd worden, de meeste zelfs beter dan bij ons. Hun vacht heeft een mooie glanzende, gezonde gloed en ze zijn niet bang van mensen. Nergens liggen er stokjes of zweepjes die bij ons soms wel nog in gebruik zijn. 

Hierna hebben we op in een kleine super op van die lage plastieken stoeltjes gewacht op de rest van de groep om samen naar de 'horde dancing competition' te gaan. Na 2 minuten werden we al aangesproken door ontzettend vriendelijke Indiërs uit Jaipur ( vader en zoon) die ook in de paardenhandel zitten ( en fotomodel is voor Ray Ban) .                                    Ik maakte ook even gebruik ol het zand uit mijn schoenen te halen ( en het was er heel wat)  was het weer fotomoment. Kwam er een Indische vrouw naast mij zitten om samen op de foto te staan. Moet zeggen zeer flaterend zal het niet geweest zijn, zat ik er met een schoen uit en de andere aan en mijn sok in mijn hand 😅.

Toen we eindelijk bij de horse riding competition aankwamen zat de tribune al propvol maar.... daar zaten het fotomodel met zijn vader te zwaaien van de vip tribune. En maakten ze snel plaats. Uiteindelijk kon de rest van de groep daar ook bij komen gezien het uizicht beter was. Aanvankelijk dacht ik dat de paardjes die meededen niet zo goed behandeld werden maar ook hier weer gaan zweepjes of stokken, wel een touw die hen instructies aangeeft. Ze zagen er ook allemaal ontzettend verzorgd uit. Volgens Paul, dierenarts die ook mee is, betaal je bij ons ontzettend veel om naar zo een voorstelling te gaan en zijn de paarden die we in Pushkar zagen ook goed verzorgd. 

Paul wilde hierna kamelentochtje doen, maar niemand had er zin in, en ben dan maar eventjes meegelopen. Had ook nog nooit op een kamelen gezeten wat ik best wel hilarisch vond. Met mijn knie werd het wel even lastig waardoor ik bn gaan stappen en hij nog even doorging. 

Hierna was het dan zo ver, wat ik op elke reis in Azië toch minstens 1 keer doe: de massage. Had nog nooit een Indische dus koos ik voor de Ayurvedische massage. Puur genieten na een hectische week in de Indische drukte. Kwamen ze er wel af met een broekje op Indische maat ( veel te klein dus) , dit was om de kleren niet vettig te maken, maar ik was er gelukkig wat op voorzien. 

Vlakbij ons hotel lag er marco's restaurant en dit is toch wel een plekje die ik iedereen kan aanraden die naar Pushkar komt. Het eten is er overheerlijk en de service super. De eigenares spreekt perfect Engels ( was voorheen leerkracht Engels) . Het personeel had haar netjes opgebeld, waarna wij haar aan de telefoon kregen en zij informeerde hoe pittig de gerechten mogen zijn. Wat ik superlief vond. De tweede dag in Pushkar was zij zelf aanwezig en is zij een praatje komen maken. Het is echt een topplekje voor wie van lekker eten houdt en goede service. Het is een 100 roepies duurder dan elders maar de porties zijn dubbel zo groot. Je kan van 1 portie zeket met twee ( met drie ook) van eten.

We zijn nu op weg naat Udapur. Toch al benieuwd wat we daar allemaal gaan beleven.