There are two kinds of people in life, those who like India and those who do not- Khalid Madood

Op weg naar Jodhpur hadden we een stop in de grootste Jain ( Janisme) tempel van India Ranakpur. Het was onmiddellijk duidelijk dat deze basis diende voor de Indische tempel in Wilrijk. Ze zijn in exact dezelfde stijl gebouwd. Binnenin zijn er heel wat zuilen en schrijnen. Opvallend was dat de andere toeristen geen schaal omkregen om binnen te gaan maar onze groep wel. We zouden te jong en sexy zijn.

Na een zeer lekkere lunch ging het verder naar Jodhpur met nog een stop aan een wel zeer bijzondere schrijn waar een motor vereerd werd en men alcohol offerde: de Om Banna tempel. Ontzettend bijzonder hoe ze deze vereren. Via google kan je er een documentaire van terug vinddn op discovery channel. 

Na een ontzettend lange rit van 250 km, waar er wegens de lokale wegen hier in India toch redelijk lang over gedaan wordt, kwamen we pas rond 18u aan in ons hotel. Er werd geadviseerd om in het hotel te eten wat achteraf toch een slecht plan leek. Een 2-3 tal van de mensen hebben de nacht slecht doorgekomen en hadden plopperdepoep gekregen.  Van voor en van achter wat natuurlijk niet zo fijn was.

In de ochtend hebben we eerst de crematieplaats van de Maharadja bezocht waar we een indrukwekkend uitzicht hadden op het immense fort. Die we dan ook bezochten. Het fort lag op een hoge rots waardoor we de lift nodig hadden waar er maar 4 personen in 1 keer in konden. Het was een redelijke wachtrij waar de bewoners van het fort gebruik van maakten: zowel Jon en Paul hadden prijs en kregen duivenpoep op zich. Wat voor Jon al de tweede keer was tijdens de ze reis. De guards van het fort die aan het fort stonden gierden het natuurlijk uit met ons ( en gelijk hadden ze). 

Het fort zelf was weer indrukwekkend mooi. We kwamen van de ene verbazing in de andere. 

Na het fort ging het richting lokale markt waar we wat rondkuierden en nog laatste souverniers kochten. Bij mij werden dit een paar lokale kruiden. De curry's zijn hier zoveel beter dan bij ons. 

Na een hectisch ritje op de tuktuk en een verfrissing in het hotel nam Prawat ons mee om de blauwe stad te zien. Ik vond vooral de vele tekeningen op de blauwe muren ontzettend mooi.

Eten in het hotel was helemaal geen optie meer dus gingen we ergens in de stad eten. Maar de weg naar de clock tower was ontzettend druk. Zelfs te voet raakten we gewoon nergens door.

Uiteindelijk is het na een poosje wel gelukt en konden we van aan de clocktower een tuk tuk nemen naar het restaurant waar na het dinner de bus ons weer zou oppikken om naar het hotel te brengen zodat we konden rusten want vandaag was het weer vroeg dag om naar onze voorlaatste bestemming te rijden: Bikaner