To follow the Silk Road, is to follow a ghost...it's not a single road. - Colin Thubron

Vanuit Khiva gingen we richting Bukhara. Een lange busrit van 8u met enkel een lunch en plaspauze.  Het wegrestaurant waar gestopt werd ben ik toch maar uit weggebleven. Slaatjes waar vliegen rondhingen en niet goed gebakken vlees. Goed om ziek te worden. Uiteindelijk moet het toch nog redelijk ok geweest zijn want niemand van de groep is er ziek van geworden.

Bukhara lag op een strategisch punt op de Zijde Route. Het was een van de belangrijkste handelscentra tussen Azië en Europa. Het werd gezien als een soort brug tussen het Oosten en het Westen. Maar het was ook een belangrijk cultureel, religieus en wetenschappelijk centrum. Voorheen was het bovendien een van de belangrijkste Islamitische steden. En net als Khiva staat het op de werelderfgoedlijst van Unesco.

Eenmaal in Bukhara blijkt de stad in rep en roer. Men legt er nieuw asvalt aan, alles wordt netjes schoongemaakt ( men blijft de straten constant schoonvegen), ... etc... er is heel wat leven in de brouwerij. Blijkt dat men alles in orde aan het maken is voor de biënnale en de feestelijke opening ervan. Want heel wat hoge piefen zouden de openingsceremonie bijwonen. Het is dan ook de allereerste biënnale ooitndienmen in Centraal-Azië houdt.

Onze reisleider deed een citytour, maar die ging ontzettend traag vooruit. Vanaf dat er iemand bleef hangen aan een winkeltje moest iedereen maar wachten -zucht. Na de tweede stopplaats ben ik al afgehaakt en met Rogier op pad gegaan. Die zag het ook totaal niet meer zitten. Time management is niet echt een sterke eigenschap van onze Mustav ( reisleider). We hebben dan maar online de route van een free walking tour opgezocht en deze afgelopen. Op deze manier hebben we dan toch ook alles gezien. 

Moskeëen konden we niet echt binnen door het vrijdag gebed. Maar die hebben we dan later gedaan. Onze eerste grote stop werd het fort/citadel van de laatste grote Emir van Bukhara. We konden het niet laten om daar een privé gids in te huren zodat we wat extra info kregen over het fort en vooral de geschiedenis van Bukhara en Oezbekistan. Wat een lappendeken is Oezbekistan...zo een complexe geschiedenis...ik was het toch even kwijt allemaal. 

Na het fort gingen we verder de stad in om de madrasa's en Moskeëen te bezichtigen. De meesten hebben gewoon weer herbestemmingen. Er zijn winkeltjes in, restaurants en hotels. Hoe bijzonder om te zien allemaal. Maar wel een leuke invulling. Zo bezoek je niet de lege kamers van een madrasa of caravansaray, maar is er vanalles nog te zien. Bukhara heeft naast een moslim gemeenschap ook nog een kleine ( echt wel een mini) Joodse gemeenschap. Je kan hier dus ook nog synagogen bezoeken en een Joods huis. 

In de avond was er dan de openingsceremonie. Die was ontzettend leuk en zoals het typerend is in Oosterse landen begon die veel te laat....men kan dus niet alleen nooit op tijd komen. Men start ook nooit op tijd. Na een paar speeches konden we naar heel mooie traditionele muziek luisteren en werden een soort poppen door de stad gedragen ( ze leken iets te hebben van Chinese drakendansers).

De biennale zelf was best wel interessant. Jet thema is ontzettend mooi. 'Recepten voor vrede'. Sommige kunstenaars waren aanwezig en vertelden over hun werk. We zijn redelijk lang bij een Mongoolse kunstenaar blijven hangen. Ze vertelde hoeveel´papierwerk het wel allemaal niet kost om Mongools paardenhaar doorheen  Europa ( wanneer ze daar tentoonsntellingen heeft) te vervoeren. Terwijl wanneer ze reist met een koffer vol met het haar, zonder het ergens aan te geven het veel makkelijker is. Ook raadde ze aan de werken tijdens de dag, met het daglicht, te bekijken. Wat ook klopte want wanneer ik s'anderdaags kwam kijken was het veel mooier allemaal.

Vandaag gaan we naar de homestay en daarna vertrekken we naar onze wigwam. Heel benieuwd weer..