Reading ten thousand books is not as good as walking ten thousand miles.

Gefascineerd door zijn oude geschiedenis en als filmliefhebber geïnspireerd door de film 'John Rabe'. En natuurlijk het boek 'De goede Nazi van Nanking' wou ik al lang eens naar Nanjing.

Nanjing is een van de 'Vier Grote Oude Hoofdsteden' van China en kent een rijke historie die ruim 2500 jaar teruggaat. De naam betekent letterlijk 'Zuidelijke Hoofdstad'. Het is er niet zo druk als Beijing en Shanghai, wordt vaak overgeslaan door toeristen en is toch de moeite om even te stoppen. Men zegt dat het er minder druk is dan in de andere grote steden, toch moet men dit relativeren. Bij een bezoek aan Nanjings topattracties merk je direct dat het ook weer koppenlopen is. Er zijn ook wel cultuurverschillen te merken met de steden waar ik eerder was. De keuken is anders, het restaurant-systeem is anders ( hier betaald men eerst en krijgt dan het eten, terwijl in andere steden die ik bezocht het is zoals bij ons: je betaald bij het naar buiten gaan, wanneer je gedaan hebt met eten), het accent van de gesproken taal is anders ( het dialect van het mandarijn) en persoonlijk vind ik de mensen ook wat ruwer in hin omgang.

De museums in Nanjing zijn architecturale pareltjes! Men heeft aan alles gedacht, ze zijn meestal ondergronds weg van de drukte en de hitte zodat er volop aandacht besteed kan worden aan de tentoongestelde objecten. 

Na het inchecken in het hotel, waarbij ik een onverwachte kamerupgrade kreeg deed ik een rondje in de omgeving van mijn hotel. Een eerste stop was de Confucius tempel. Als student aan het Confucius instituut mocht deze zeker niet ontbreken.

De tempel werd oorspronkelijk gebouwd in 1034, tijdens de Song-dynastie. Eeuwenlang was dit dé plek waar geleerden naartoe kwamen om te studeren voor de loodzware keizerlijke examens. Hoewel de gebouwen door de eeuwen heen deels zijn verwoest en herbouwd, ademt het complex nog altijd de grandeur van de Ming- en Qing-dynastieën. Op het binnenplein staat het grootste bronzen standbeeld van Confucius in China. Deze mag je zeker  iet missen.

Gezien het grote keizerlijke examen lange tijd in Nanjing werd gehouden kon een bezoek aan het examination museum niet uit. Het gebouw alleen al is een sterk architecturaal staaltje. Jiangnan Gongyuan was ooit het grootste examencentrum van het Chinese keizerrijk. Hier probeerden duizenden studenten dagenlang in piepkleine celletjes hun examens te halen om een felbegeerde positie bij de overheid te bemachtigen. Tegenwoordig is het een fascinerend (en deels ondergronds) museum waar je kunt zien hoe bizar streng deze selectieprocedure vroeger was.

Nanjing heeft ook een recente boeiende geschiedenis. Zo kan je er ook het mausoleum van Sun Yat sen bezoeken. 

Het ligt op de helling van de Purperen Berg (Zijin Shan). Dr Sun Yat-sen wordt gezien als de  'Vader des Vaderlands' van het moderne China. Het is niet alleen een plek van diep historisch belang, maar ook een architectonisch meesterwerk.
Zodra je de poorten doorloopt, valt je oog meteen op de gigantische stenen trap die tegen de bergopwaarts slingert: 392 treden. Dit is geen willekeurig getal; de treden symboliseren de 392 miljoen Chinezen die het land telde toen het monument in de jaren '20 werd gebouwd. En ja ik heb ze alle 392 opgelopen...nadien kraakte mijn knie wel terug, maar ik wou dit niet missen. Bovenaan de trap bereik je de indrukwekkende offerhal. Het eerste wat opvalt, zijn de diepblauwe, geglazuurde dakpannen. Dit blauw is niet zomaar gekozen: het verwijst naar de blauwe lucht in de vlag van de Republiek China en staat symbool voor vrijheid en rechtvaardigheid. Het contrast van de blauwe daken met de witte muren en de groene natuur rondom de berg is fotogeniek vanuit elke hoek. Binnen in de hal vind je een groot marmeren standbeeld van Sun Yat-sen en de toegang tot de dieper gelegen crypten. Er hangt hier een serene, respectvolle sfeer die indruk maakt.

Sun Yat-sen wordt gezien als de grondlegger van het moderne China. Hij speelde een cruciale rol bij het omverwerpen van de keizerlijke Qing-dynastie tijdens de Xinhai-revolutie van 1911. Hierna trad hij aan als de eerste voorlopige president van de Republiek China. Zijn unieke positie in de geschiedenis zorgt ervoor dat hij zowel in Taiwan als "Vader des Vaderlands" wordt geëerd, als in de Volksrepubliek China als de "Voorloper van de democratische revolutie".

Op de Purperen berg ligt ook de Ming Xiaoling-mausoleum. Het is de belangrijkste Ming-tombe in Nanjing en herbergt het graf van de Hongwu-keizer (Zhu Yuanzhang), de stichter van de Ming-dynastie, en zijn vrouw keizerin Ma. Het monumentale complex staat sinds 2003 op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Hoewel de overige dertien Ming-tomben in de buurt van Beijing liggen, vestigt dit unieke eerste graf de architectonische blauwdruk voor de daaropvolgende 500 jaar aan keizerlijke architectuur.  De heilige weg of ceremoniële route van 1800 meter lang, geflankeerd door twaalf paar stenen dieren (zoals olifanten, kamelen en leeuwen) en ministers die het graf symbolisch bewaken vond ik het mooiste aan gans dit monument. Zeker als je foto's van vroeger erbij neemt en vergelijkt met hoe men het park errond nu aangelegd heeft.

Een andere bezienswaardigheid op de purperen berg is het Meiling Paleis. Een prachtige, luxueuze villa gebouwd in de jaren 30 door de voormalige Chinese leider Chiang Kai-shek voor zijn echtgenote, Soong May-ling. Het werd destijds geprezen als de "Mooiste Villa van het Verre Oosten". Vanuit de lucht gezien vormen de omliggende platanen langs de toegangsweg een perfecte vorm van een halsketting, waarbij het groene, met geglazuurde dakpannen bedekte paleis de smaragdgroene hanger vormt. Men heet dit dan ook 'de ketting van Nanjing'. Het paleis omvat een unieke mix van traditionele Chinese buitenarchitectuur en een westers neoclassicistisch interieur.  Tot slot is er de Linggu pagode en tempel. Hier was het minste volk. In de tempel zelf liep ik alleen rond mar dit vond ik volledig onterecht. Voor mij was dit de mooiste bezienswaardigheid op de purperen berg. Ze liggen vlak bij elkaar en hebben toch een andere historische achtergrond.

De tempel werd oorspronkelijk al in het jaar 515 n.Chr. gesticht tijdens de Liang-dynastie en werd ooit door keizers geprezen als "de beste boeddhistische tempel ter wereld". 

De Wuliang Hall is het architectonische meesterwerk van de tempel, gebouwd in 1381. De enorme hal is volledig opgetrokken uit baksteen en steen, zonder één houten balk of spijker. In 1928 werd deze hal omgevormd tot een herdenkingsplaats voor meer dan 30.000 gesneuvelde soldaten uit de Noordelijke Expeditie. 

De achthoekige pagode, die vlakbij staat is verrassend genoeg geen oude boeddhistische structuur. De toren werd tussen 1930 en 1933 ontworpen door de Amerikaanse architect Henry K. Murphy. Het werd gebouwd als monument ter nagedachtenis aan de soldaten van de Nationalistische Revolutie. Inside vind je ook toespraken ingegrift van Sun Yat-sen en Chiang Kai-shek. 

Alles op de purperen berg ligt op een flinke afstand van elkaar. Maar een shuttle busje brengt je voor 10 yuan van locatie naar locatie. 

Heb toch wel een volledige dag gespendeerd aan een bezoek op de purperen berg waarna ik nog snel een bezoek bracht aan Librairie Avant la Garde. Dit is een van de beroemdste boekhabdels ter wereld. Gezien deze gevestigd is een een gigantische ondergrondse garage die ooit dienst deed als atoomschuilkelder. 

Mijn tweede dag ging ik naar het massacre museum. Dit is de centrale herdenkingsplek voor de gebeurtenissen van december 1937. Het museum bevindt zich in het Jianye-district, direct op een locatie waar destijds een massagraf (de "Beenderenkuil") is ontdekt. In december 1937 vond een van de zwaarste wreedheden uit de moderne oorlogsgeschiedenis. Het conflict voltrok zich in een moordend tempo via een vaste opeenvolging van escalaties. Japan en China  waren toen in oorlog met elkaar. Na het Marco Polo Bridge-incident escaleerde de Tweede Chinees-Japanse Oorlog. Het Japanse leger trok na een bloedige strijd in Shanghai door richting Nanjing, destijds de hoofdstad van China. Hierop ontvluchtte de Chinese nationalistische leider Chiang Kai-shek de stad en grote groepen ongetrainde soldaten en honderdduizenden burgers bleven achter. In december 1937 braken de verdedigingslinies en het Japanse leger nam de controle over Nanjing volledig over. Hun bevel luidde om alle gevangenen te executeren. Na de inname volgde een zes wekenlange orgie van geweld. Tienduizenden ontwapende Chinese soldaten en jonge mannen werden systematisch bijeengedreven en standrechtelijk geëxecuteerd door middel van onthoofding, levend begraven of bajonetsteken. Naar schatting werden ruim 20.000 vrouwen en jonge meisjes slachtoffer van brute groepsverkrachtingen door Japanse militairen, waarna velen direct werden vermoord. Ongeveer een derde van de gehele stad werd doelbewust in brand gestoken. Winkels en huizen werden systematisch leeggeroofd. Volgens officiële Chinese documenten en internationale schattingen kwamen in deze korte periode circa 300.000 burgers en krijgsgevangenen om het leven. 

Een kleine groep westerse zakenlieden en missionarissen, waaronder de Duitse industrieel John Rabe, richtte de Nanjing Safety Zone op. In dit kleine, neutrale gebied wisten zij onder extreme druk ongeveer 200.000 tot 250.000 Chinese burgers te beschermen tegen de binnentrekkende troepen. 

De film 'John Rabe' maakt hiervan een indrukwekkende weergave. Maar ook het boek ' De goede Nazi van Nanking' is het lezen waard en geeft een duidelijk beeld van de toenmalige situatie!

Het gebouw van het museum ligt weer grotendeels onder de grond. En de sfeer is zeer sireen. Wie in China was weet hoe veel lawaai een groep Chinezen kunnen maken bij hun bezoek aan een bezienswaardigheid. Hiet liep iedereen in stilte en onder de indruk rond! Ook werden er aan de grafmonumenten witte bloemen neergelegd door jong en oud! Het deed me denken aan Flanders field museum, maar dan veel drukker bezocht! Misschien moeten ook wij wat bewuster worden over de gruwelen van WOII want ik sta verbijsterd als ik nog maar social media er even bijneem naar sommige reacties. Het lijkt wel of we het vergeten zijn, wat ze hier in China zeker niet zijn!

Hierna ging het voor mij richting Shanghai, eerst met de metro en daarna de hogesnelheidstrein. Op de metro heb ik nog een staaltje van de Chinese gastvrij mogen meemaken. Laat daar net een oud vrouwtje voor mik rechtstaan om haar zitplekje af te staan. Ik was verbijsterd en gaf aan dat ze moest blijven zitten..maar ze stond erop. Gezien mijn bagage zwaar was en ik er nog een eindje mee moest, stond zr erop dat ik even rustte. Toen ze uitstapte en ik nog verder moest is ze blijven staan om mij uit te zwaaien! Daar kunnen we allemaalt toch nog iets van leren!